مرد و زن جواني سوار بر موتور در دل شب مي راندند. آنها     عاشقانه يکديگر را دوست داشتند.   زن جوان: يواش تر برو, من مي ترسم.   مرد جوان: نه, اينجوري خيلي بهتره.   زن جوان: خواهش ميکنم, من خيلي مي ترسم.   مرد جوان: خوب, اما اول بايد بگي که دوستم داري.   زن جوان: دوستت دارم, حالا ميشه يواش تر بروني.   مرد جوان: منو محکم بگير.   زن جوان: خوب حالا ميشه يواش تر بري.   مرد جوان: باشه به شرط اينکه کلاه کاسکت منو برداري و روي   سر خودت بذاري,   آخه نميتونم راحت برونم. اذيتم ميکنه.   روز بعد واقعه اي در روزنامه ثبت شده بود. برخورد موتور سيکلت   با ساختمان حادثه آفريد.     در اين سانحه که به دليل بريدن ترمز موتورسيکلت رخ داد, يکي   از دو سرنشين زنده ماند و ديگري درگذشت. مرد جوان از خالي   شدن ترمز آگاهي يافته بود.  پس بدون اينکه زن جوان را مطلع کند با ترفندي کلاه کاسکت را   بر سر او گذاشت    و خواست تا براي آخرين بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و   خودش رفت تا او زنده بماند.               دمي مي آيد و بازدمي ميرود.   اما زندگي غير از اين است    و ارزش آن در لحظاتي تجلي مي يابد   که نفس آدمي را مي برد

 

 

وقتی به باغ سینه ها اتش کشیدند

 

قلب پرستو های عاشق را دریدند

 

صد ها خیال سبز را در خاک کردند

 

صد ها نگاه پاک را غمناک کردند

 

این کاروان راهی کوهی عاشقان  شد

 

ره را سپرد و رهسپار اسمان شد

 

 

 

 

این جا تگرگ مرگ را ازرم و شرم است

 

باران وصل عاشقان سرخ است و گرم است

 

گر گوچه های صور و صیدا لاله گون است

 

این جا زمین و آسمان هم غرق خون است

 

بس سینه سرخانی که رفتند عاشقانه

 

بی بال و پر شادی کنان تا آشیانه

 

آن نوجوانانی که سرخ سرخ رفتند

 

باید بدانیم نخل های سبز سبزند

 

آوای شور انگیز نی در نینوایند

 

دلدادگان قلب سرخ کربلایند

 

آنان سرود جشن میلاد بهارند

 

عطر خوش گلبوته ها در سبزه زارند

 

آنان اقاقیهای فردای سپیدند

 

آنان  شهیدند و شهیدند و شهیدند

 

 

 

 

 

 

 

شهادت مولای متقیان حضرت علی (ع) را به ساحت امام زمان حضرت ولی

 

عصر (عج) و تمام پیروان آن حضرت تسلیت عرض میکنم

 

 

زمانه بر سر جنگ است یا علی مددی

 

کمک زغیر تو ننگ است یا علی مددی

 

 گشای کار دو عالم زیک اشاره توست

 

بکار ما چه درنگ است یاعلی مددی

 

 

 

 

 

 

روزی که می گفتی من باتو می مانم

روزی که دانستی من بی تو میمیرم

روزی که با عشقت بستی به زنجیرم

بازنده من بودم این بود تقدیرم

باور نمی کردم هرگز جدایی را

آن آمدن باعشق آن بی وفایی را

 

 

 

 

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

در قبلگاه عشق بودی تو معبودم

آرام وآسوده در خواب خوش بودی

یک لحظه من بی تو هرگز نیاسودم

من با نفسهایم نام تو را خواندم

ای کاش من هرگز با تو نمی ماندم

عشق تو چون برگی در دست طوفان بود

دل کندن و رفتن پیش تو آسان بود

 

 

 

 

 روزی که می گفتی دیگر نمی مانم

گفتم که میمیرم گفتی که میدانم

باور نمی کردم هرگز جدایی را

آن آمدن با عشق این بی وفایی را

 

 

 

 

 

 

خدا آسمان را آفريد- خدا کهکشان وماه وستارگان و سيارات را آفريد

 

خدا زمين را آفريد- خشکي وآبها و کوهها را پديد آورد

 

خدا جنگل را آفريد – جنگل و درخت و گلها و بوته ها را آفريد

 

 

 

 

 

خدا آبها را آفريد – برکه ها وچشمه ها ونهرها ورودها و دريا ها

واقيانوسها را آفريد

 

و خدا هرچه را زيبا آفريد

 

شب را به رنگ سياه وسپيد و قرمز آفريد

 

 

 

 

 

روز را به رنگ سپيد وآبي ونارنجي آفريد

 

دريا را  به  رنگ آبي و(( بنفشآبي )) آفريد

 

 

 

 

 

درختان را سبز وقهوه اي آفريد

 

وخدا دنيا را رنگ زد با بهترين رنگها آرامترين رنگها

 

 

 

 

 

خدا چهار فصل را آفريد – و هر فصل رنگهاي مخصوص خودش را داشت

 

وهر فصل از فصل ديگر زيباتر بود

 

 

 

 

خدا طبيعت را آفريد –انسان را آفريد – انسان را خليفه خودش در زمين قرار داد

 

خدا انسان را براي تنهايي خودش آفريد – به اوتوان سخن گفتن داد تا با اوحرف بزند

 

 

 

 

 

توان شنيدن داد تا به حرفهايش گوش بسپارد

 

توان فکر کردن داد تا بوسيله او خودش را منتشر کند

 

 

خدا انسان را آفريد - به اوتوان ديدن داد تا طبيعتش را ببيند

 

 

 

 

توان درک کردن داد تا طبيعتش را بشناسد

 

و انسان آفريده شد با توان حرف زدن وشنيدن و فکر کردن

 

و انسان جانشين خدا بر روي زمين شد

 

 

 

 

 

وانسان زمين خدا را به گند کشيد

 

آرامش طبيعتش را بر هم زد

 

انسان ساختمانهاي زشت را آفريد

 

درختان زيبا را قطع کرد تا ساختمانهاي زشت را  بيافريند

 

انسان سد ساخت ورودخانه را محصور کرد

 

 

 

 

انسان به جاي درخت تير برق کاشت

 

پيچ وخم رودخانه ها را ازبين برد تا پل  بزند

 

تمام زباله ها ساخته دست انسانند – انسان رودخانه ها را تبديل به سياه چاله زباله هايش کرد

 

انسان دود را آفريد آسمان را به دود آلود

 

 

 

 

انسان ساختمانها را افريد

 

انسان ديوارها را آفريد

 

انسان مرز را آفريد وبين مردم فاصله انداخت

 

انسان جنگ را آفريد –انسان انسان انسان

 

 

 

 

 

حيف جانشيني خدا

 

و چه خوب است که توانستم آفريده هاي خدا را از مصنوعات ساخته دست انسان تشخيص دهم

 

 

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست...

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست...

تنهايي را دوست دارم زيرا تجربه کردم...

تنهايي را دوست دارم زيرا...

در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و ان را پنهان خواهم کرد.